Nog maar een van mijn favoriete landschappen, met de Noordzee, de Hondsbosschezeewering en de Harger-polder met het natuurmonument de Putten.

Nog even een pano van de Putten, de polder achter de Hondsbossche.
Morgen iets over de verhuizing.

Het waaide vanmiddag flink en het zal - volgens het knmi - de komende dagen ook nog wel lekker doorwaaien. Precies wat ik nodig had. Even Lightroom en wat moeizame dingen uit mijn hoofd laten waaien. Op de dijk bij het Kinselmeer was er zon, maar waren er ook veel golven, het riet bewoog wild. En in de verte was er de Stompe Toren van Ransdorp.

Mr. Fredlee houd van koken en ook van de recepten in de Volkskrant van Sylvia Witteman en hij probeert ze vaak uit. Vooral als Sylvia zo ontzettend enthousiast doet over een eenvoudig aardappel ovenschotel die ze laatst heeft gegeten bij Amerikanen, die eigenlijk helemaal niet konden koken! Ze noemde het gerecht ‘Smashed Potatoes’ en omdat het zo lekker is gaat zij het zeker twee keer per week eten!
Dat maakte ons natuurlijk erg nieuwsgierig en benieuwd dus hebben we Smashed Potatoes van de week uitgeprobeerd.
De meeste ingrediënten hadden we al in huis en de nieuwe aardappels of krieltjes hoef je niet te schillen of snijden, alleen goed schrobben, dus lekker makkelijk en, inderdaad, zóóóó ontzettend heerlijk en lekker dat je de Smashed Potatoes zeker snel nog een keer wilt eten!! We hebben het tot nu toe twee keer achterelkaar gegeten en het zal me niet verbazen als we het nog een paar keer deze week eten met allerlei variaties en combinaties, zoals Sylvia aanbeveelt!
Dus hier is het Smashed Potatoes recept van Sylivia Witteman:

Was de aardappelen en kook ze in flink gezouten water net gaar.
Verwarm de oven voor op 225 graden.
Leg een vel bakpapier op het bakblik en druppel daar een paar eetlepels olijfolie over.
Leg daar de gare, warme aardappelen op. Plet nu voorzichtig maar stevig de aardappelen met behulp van een pureestamper tot ze openbarsten en behoorlijk plat zijn, maar nog niet uit elkaar vallen. Ze zien er nu wat slordig uit, maar dat moet.
Breng nu met een kwastje (of opgerold stukje keukenpapier o.i.d) flink wat olijfolie aan op de rommelige oppervlakte van de aardappelen.
Strooi er grof zout over en wat fijngehakte rozemarijn.
Schuif het geheel in de hete oven en laat 20 tot 25 minuten bakken, tot alles er lekker bruin uitziet.
Maal er wat peper over en dien op, bijvoorbeeld met een dikke, nog halfrauwe biefstuk.
Ook lekker is de laatste vijf minuten in de oven de aardappelen met wat kaas te beleggen/bestrooien:dan wordt een biefstuk misschien wat veel van het goede. Misschien ook niet.
In ieder geval moet er een grote bak sla bij, met mosterd en knoflook in de dressing.
Ik ga de komende tijd op smashed potatoes experimenteren met knoflook,
gorgonzola, paddestoelen, tuinkruiden, gerookte vis, en wat al niet.
En ik hoop van u hetzelfde.
Sylvia Witteman

De Fredlee’s hebben de Smashed Potatoes gegeten de tweede keer met een tomatoe, mozzarella en verse basilicum sla erbij met olijfolie en balsamico azijn dressing. En in plaats van een halfrauwe biefstuk had Mr.Fredlee een gebakken tartaartje!
Pompoenstukjes tussen de geplette aardappelen lijken ons ook heerlijk in het najaar -
"The Smashing Pumpkins"?

De avond dat mac.com startte legde ik allerlei emailadressen vast, voor mezelf - hafred@mac.com - voor mijn zonen, voor mijn medewerkers bij Publish - Pauline@mac.com - in de hitte van de aankondiging kon je nog allerlei email-adressen vastleggen. Nee, niet steve@mac.com maar wel rufus@mac.com, en tycho@mac.com. Wow! Wat een score. Het was duidelijk, ik had een mac.com account genomen en betaalde Apple elk jaar een bedrag om die emailadressen te gebruiken.

Het is een enorme verkeersrotzooi in de buurt. De Prins Hendrikkade ligt open, de IJ-tunnel is dicht, en de metro rijdt niet tussen Amstel en Centraal. Er rijdt nu een bus langs café Scharrebier, de metrobus.
Dat een en ander veel bewegwijzering met zich meebrengt, zal u duidelijk zijn. Er is in ieder geval veel moeite gedaan om te voorkomen dat de omgeleide verkeersdeelnemers per ongeluk op het Entrepotdok terecht zullen komen. Ik mis nog het bordje: Ga terug!

Die stevige, ongenaakbare dijk blijft inspireren. Of je hem nu afloopt van Canperduin naar Petten, of van Petten richting Camperduin zoals in dit panorama, het landschap is schitterend. Aan de ene kant de zee, die altijd anders is, aan de andere klant de polder, met haar grillige wegen, de molens, de schapen, paarden en de koeien.
Hier aan de linkerkant de weg langs een boerderij, langs een dijk, die uiteindelijk leidt naar de molen met de schapen en de koeien.

De weg leidde me langs de lage dijk met de woonboten naar de boerderij met het rode dak - nu ja, ze hebben allemaal rode daken, maar met met dit rode dak, langs de geiten. Uiteindelijk moest ik richting de molen.

De weg kronkelde van de lage dijk weg, richting de molen, richting de grens van de Putten, en die uiteindelijk weer naar de Hondsbossche Zeewering zou leiden.

Het waaide stevig. Het riet boog, maar de beesten, de paarden, schapen en koeien deden als of er geen wind was.

En uiteindelijk leidde de weg naar de koeien, naar de Polder Gang en naar deze die zei: 'hee! wat moet je met die camera?'

Daar komen ze! De koeien van The Polder Gang!

Na de de regen en fikse wind van de ochtend, ging ik, toen het net droog was geworden - buienradar had het precies goed - lopen langs de dijk en op de dijk, richting Camperduin. Het waaide nog flink, wind tegen richting Camperduin, aan de polderkant van de Hondsbossche was het luwer, en na op en de dijk weer af te zijn gegaan liep ik uiteindelijk de polder in, in de hoop dat ik de lage dijk op kon die ik vanaf de Hondsbossche zag liggen. Het pad liep niet naar de dijk, maar er langs, met een watertje er tussen in, wat zorgde dat ik niet de dijk op kon. Langs dat water lagen een aantal woonboten, zo idyllisch, ongelooflijk. Het rook er sterk naar gemaaid gras. De wind blies door het riet en ik zong luidkeels van genot.

In een onstuitbare zoektocht naar koeien gecombineerd met een panorama stuitten de Fredlees in de polder nabij Camperduin op dit stel knuffelkoeien.